“Het is niet heel makkelijk, maar wel veel mooier”
Wat doe je wanneer je ‘esthetische hart gaat huilen’ van reguliere nieuwbouw en ‘echt mooi’ onbetaalbaar is? Dan schrijf je je in op een kluswoning, waarin je zelf de indeling kunt bepalen. Architect van duurzame woningen Leen Bogerd en zijn vrouw, ontwerper Julia, deden dat en zijn dik tevreden met het resultaat. “We wonen prachtig. Ik word soms zelfs een beetje emotioneel als ik onze groene wijk in fiets.”
“De Nijverheidstraat is een superunieke plek”, zegt Leen stellig, met zijn zoontje Jonah (bijna 2), net uit bed gehaald door opa Jan, op de arm tegen zich aan. “Tegenover een park en toch heel stads. En wat ons ook aansprak: het gemeenschappelijke. Ik heb in Delft in een woongemeenschap gewoond en ik hoopte hier zo ook samen het leven te delen met betrokken buren.”
Met die contacten kwam het helemaal goed. “We stapten wat later in het traject in, toen een aantal deelnemers was afgehaakt op de financiering”, vertelt Julia. “Voor ons was dat eigenlijk ideaal, want het voortraject, dat lang duurt en waarin veel onzeker is, was toen al gedaan.” Ze spraken af met een aantal medebewoners in een café met glühwein, bitterballen én enthousiaste en welwillende antwoorden op al hun vragen. Dat trok ze over de streep.
Boomhut
In het ontwerp koos Leen voor ecologische materialen. Voor de uitvoering ervan huurden ze een Rotterdamse aannemer in. “Ik heb ons huis geïnterpreteerd als een soort boomhut. De trap- en wandafwerking, van licht vurenhout, is overal zichtbaar en verbindt de verschillende ruimtes aan elkaar, zoals de stam van een boom verschillende takken heeft.” Julia: “Omdat je zo veel keuzes moet maken, is het niet heel makkelijk om de indeling van een casco zelf uit te werken, maar het is wel veel mooier en karaktervoller dan kant-en-klaar nieuwbouw. Je kunt er je creativiteit in kwijt.”
Werkt dat wel, met twee interieurkapiteins op een schip? Julia en Leen kijken elkaar even aan. “Gelukkig hebben we dezelfde smaak”, zegt Julia dan. “Scandinavisch minimalistisch met een tintje kleur. Ik had graag zo’n installatie boven het kookeiland gewild, waar je glazen en pannen aan kunt hangen, maar Leen zei toen je daarmee het zicht op de trap wegneemt. Daar had hij gelijk in. Zo is het veel mooier, heel open.”
Spontane borrels
Tijdens de sloop bleek Julia zwanger van hun eerste kindje. “In de afgelopen twee jaar zijn er hier al meer dan tien kindjes geboren”, vertelt ze. “De kinderen zitten bijna allemaal bij dezelfde opvang en soms kun je met brengen of halen voor elkaar inspringen.’ Leen: “Met mooi weer zitten we vaak voor het huis, er zijn veel spontane borrels. Dankzij een gezamenlijk ontwikkel- en bouwproces heb je echt veel meer contact met elkaar dan bij de aankoop van een kant-en-klaar huisje. Dat schept een band.”
Zouden ze, terugkijkend, opnieuw voor een kluswoning kiezen? Julia: “Zeker. We hebben het allebei met veel plezier gedaan. Achteraf gezien hadden we misschien meer zelf kunnen doen bij de ruwbouw en juist de afbouw meer uitbesteden. Want als je eenmaal woont, is het wel een hele drempel om de laatste klussen, zoals bijvoorbeeld het afwerken van de vensterbanken, nog op te pakken.” “Maar ja, daar laat je ook niet speciaal iemand voor komen”, vult Leen aan. “Dat is dan onze tip voor lezers die ook voor een kluswoning gaan.”
